Het verslag van de New York City Marathon 2017 voor KiKa

Op zondag 5 november 2017 liep ik mijn eerste marathon in niet zomaar een stad, nee in New York. Het is altijd al een droom geweest om deze marathon te lopen, maar toch had ik nooit gedacht dat deze droom binnen handbereik lag. Het liedje waarin Alicia Keys “If I could make it here, I could make it anywhere” zingt, krijgt ineens een andere betekenis. Zij omschrijft hier heel goed wat New York met je doet. En als iets waar je zolang van hebt gedroomd uitkomt, is dat heel bijzonder. Graag neem ik je mee naar deze speciale dag, 5 november 2017.

04:00 uur

Tuuuttt. Er gaat een wekker. Verschrikt open ik mijn ogen. Hoe laat is het? Ik houd mijn adem in als ik zie dat de wekker naast mijn bed op 05:00 uur staat. Lichtelijk in paniek zoek ik naar mijn telefoon. Het is toch geen 05:00 uur? Dat kan niet. Mijn wekker had ik om 04:00 uur gezet! Na wat gegraai onder de 5 kussens die het bed rijk is, vind ik mijn telefoon. Met een zucht van verlichting zie ik dat het 04:00 uur is. Vannacht is de tijd een uur terug gezet, maar de wekker naast mijn bed staat nog op zomertijd.

Vol energie en enigszins gezonde spanning stap ik uit bed. Op naar de douche, zodat ik daarna aan het gevreesde ontbijtje kan beginnen wat bestaat uit bevroren pannenkoeken met aardbeiden jam en Nutella. Hmmm. Na een warme douche is het tijd om mijn onzichtbare vrouw aan te trekken.

‘Aargh m’n startnummer zit scheef.’ Had ik dat gister niet beter kunnen doen? ‘Ik help je wel even zegt mijn moeder.’ Maar zo zenuwachtig als zij is, lukt het met haar trillende handen ook niet. Dan maar met een scheef nummer op mijn shirt lopen. Als dat mijn minste zorg gaat zijn vandaag, teken ik ervoor.

Met het oog op de kou die nog komen gaat, laat ik alle extra laagjes nog even voor wat ze zijn. In m’n westrijdpakkie settle ik mij op bed. Het is tijd om mijn koninklijke ontbijtje naar binnen te werken. Pannenkoeken, jam, Nutella, water en ijskoffie. Is dat geen feest?

Tijdens de voorbereiding dronk ik elke ochtend een glaasje bietensap. Helaas waren de Amerikaanse goden het hier niet mee eens. Gistermiddag kwam mijn moeder thuis met de boodschap dat ze echt geen bietensap kon vinden, maar de pannenkoeken-missie was geslaagd.

Ik stal al het eten uit en probeer met een roerstaafje wat jam op mijn pannenkoek uit te smeren. Niet ideaal. ‘Jeetje wat is dit smakeloos. Ik heb nog nooit zulke droge pannenkoeken gegeten.’

Tring Tring. Ik kijk op m’n telefoon en zie dat Riëlle mij probeert te bellen via Facetime. We praten wat en na de laatste succeswensen ga ik verder met mijn ontbijtje. Het is inmiddels kwart voor 5 en de gezonde spanning begint te komen. Wat heb ik er zin in! De dag waar ik al een jaar naartoe leef.

De bus
Klokslag 05:45 zit de hele KiKa-groep verspreidt over 2 bussen. Op naar Staten Island! Ik settle mij naast Ghislain en we babbelen wat over de verwachtingen. ‘Kijk het Vrijheidsbeeld!’, roept Ghislain ineens. ‘Wauw wat een gezicht.’ Dit is New York en het is zondagochtend 5 november 2017: de dag van de NYC Marathon 2017!

Een uur later wordt de weg wat drukker en staan we ineens stil. Overal staan auto’s en bussen die de hardlopers vervoeren naar Fort Wadsworth.

Fort Wadsworth

Ik kijk om mij heen en zie typisch Amerikaanse huizen met hun veranda’s en wapperende vlaggen. We zijn aangekomen op Staten Island, Fort Wadsworth.

‘Waar zit jij?’ ‘Oranje!’ ‘Ah ik ook, wij allemaal.’ ‘Gezellig.’ Een klein groepje vervolgd zijn weg richting het oranje startdorp. We gaan op zoek naar water, thee en koffie. De een neemt nog een bagel en dan is het tijd om een plekje uit te zoeken. We settelen ons op een grasveldje. Ik pak mijn poncho uit mijn tasje en ga hierop zitten. Andere lopers hebben een krukje meegenomen waar ze de komende uren op zullen vertoeven. ‘De kou valt best wel mee.’ Om hier een uur later op terug te komen. Jeetje wat is het koud. Gelukkig heeft mede KiKa-loper Lucia nog een warmte folie die ik dankbaar om mij heensla.

Het eerste kanonknal klinkt, we schrikken ons rot en denken een milliseconde dat het weleens een aanslag zou kunnen zijn als we de eerste lopers van start zien gaan.

Als het tijd is om naar het startvak te gaan, begint het te miezeren. We ontdoen ons van de kleding die we in het startdorp achterlaten. We, Michelle en ik, besluiten nog even een dixie in te duiken voor het laatste plasje als ineens de startvakken in beweging komen. ‘Wat is dit de start al!, roept Michelle uit. Ik snap het niet hoor.’ Ik probeer haar gerust te stellen dat we pas op de brug starten, maar begin toch aan mezelf te twijfelen.

Michelle is een mede KiKa-loper met wie ik op het laatste moment besluit om samen te lopen. We willen namelijk hetzelfde tempo gaan lopen en vooral in het begin elkaar kunnen afremmen, zodat we niet te hard van start gaan. Dit blijkt uiteindelijk zo goed te gaan dat we besluiten de hele marathon samen te lopen.

verrazano bridge nyc marathon 2017

De start

We lopen een grote KiKa-groep tegemoet met groene en oranje startnummer. We starten gezellig samen. Na het volkslied en wederom een oorverdovende knal komen we langzaam aan in beweging. De Verrazano Bridge is steil, maar daar merk je niks van. ‘Kijk, Michelle. Links zie je Manhattan. Jammer dat het mistig is.’

Brug 1 zit erop. We slaan linksaf en lopen Brooklyn in, kijken uit op grote huizen met veranda’s en wapperende Amerikaanse vlaggen. De toeschouwers juichen ons toe. ‘Gaaf he’, roept Michelle. De eerste 5 km gaan in een waas voorbij. We lopen lekker rustig op tempo en genieten van het parcours. Hier en daar geef ik iemand een high five en pak ik mijn telefoon erbij om te filmen. ‘We zijn in New York en zijn gewoon de marathon aan het lopen! Go Michel, Go Maiki!

Brooklyn

In Brooklyn loop je bijna een halve marathon. Het vloog voorbij. Het ging zo goed dat het niet voelde alsof we bezig waren aan een marathon. Nou gebeurd er ook ontzettend veel op het parcours en word je op elke hoek wel weer afgeleid door wat anders. Elk 5 km punt nemen we wat water en elke 10 km nemen we een gelletje. Het gaat goed zo en we zijn een echt team.

Wat een support, dj’s, gejoel en leuke motiverende borden met teksten, zoals: you’re running better than the US government, If Trump can run you can, you didn’t wake up today to be mediocre. Of een bord die je in kan drukken voor superpowers. Het publiek stelt zeker niet teleur.

Ik keek uit naar Bedfort Avenue waar van horen zeggen nooit een toeschouwer staat, omdat dit een straat is waar vooral Orthodoxe joden wonen. Eenmaal op Bedfort Avenue zie ik een paar Joodse mannen toekijken en een straat vol met toeschouwers. Het miezert nog steeds, maar tot nog toe hebben we daar nog steeds geen hinder van ondervonden.

Picture from the offical website Brooklun during the nyc marathon 2017

Queens

Op de Williamsburg Bridge, tussen Brooklyn en Queens, passeren we het halfway point. ‘Woehoe, m’n eerste halve marathon ooit.’ We voelen ons nog fris en gaan vol goede moed de 2e halve marathon tegemoet. De kilometers in Queens zijn al voorbij voor ik er erg in heb.

‘Is dit de brug?’ Ja hoor we lopen de gevreesde Queensborough Bridge op. ‘Ze hebben gelijk het wordt ineens doodstil.’ We voelen ons nog steeds goed en gaan zigzaggend iedereen voorbij. Je hoort iedereen zwoegen en ziet meer wandelende mensen dan rennend. Bijzonder is het gejuich wat alle renners aan een kersverse moeder geven. Van de skyline van Manhattan is helaas niets te zien door de regen en het miezeren is inmiddels omgeslagen in echte regen. Dit maakt het ineens een stuk kouder.

Manhattan

En dan het moment dat je na de stilte van de Queensborough Bridge First Avenue opdraait, de brug loopt heel steil af en je rolt als het ware naar beneden. Je weet niet wat je meemaakt, wat een mensen, wat een gegil. Wauw. Het lijkt wel alsof je voor een gouden plak op de Olympische spelen loopt.’ Op naar het punt waar de supporters van KiKa staan.

Straat na straat lopen wij af zonder een supporter tegen te komen als ik ineens ‘Hey Maaike!’ hoor. Ik draai mij om en zie Esther en Mitchel staan. ‘Hey!’ Na een zwaai lopen we weer verder. Leuk dat ik hen toch nog even heb gezien!

‘Waar staan ze nou? Ze stonden toch in het begin?’, zegt Michelle. Ik kijk even in mijn notities en zie dat ze op de 79th street staan. Nog zo’n 10 straten omhoog dus. Op het 28 km punt zien we de supporters!

Wat is First Avenue lang! Af en toe gaan we flink omhoog, maar het tempo blijft er goed in.

The Bronx

‘Welcome to the Bronx’, schreeuwt een vrouwtje ons tegemoet. Wat een welkom. Een nieuwe energie boost rijker, stappen we vol goede moed the Bronx binnen. Ergens roept een stemmetje dat het nu bijna voorbij is, maar het gaat zo lekker dat ik die snel weer naar de achtergrond weet te duwen. Ik wil nog niet aan het einde denken. ‘He, is dat niet Lucia?’ We gaan samen op de foto, vragen hoe het gaat en gaan er weer vandoor. Op naar Central Park.  

Central Park
‘Waar blijft Columbus Circle nou?’ Weer maken we een bochtje en lopen we Central Park in. Het gaat steil omhoog en er lijkt geen einde aan te komen. Ik kan niet meer zeg ik tegen Michelle. ‘Kom op doorgaan we zijn er bijna.’ Vanaf 38 km heb ik het zwaar en weet ik niet hoe ik de finish ga halen. Als ik terugkijk naar mijn kilometertijden waren deze maar 10 seconden per kilometer langzaam, dus uiteindelijk viel het reuze mee. Ze zeggen niets voor niets dat een marathon lopen ook wel een mentaal dingetje is.
Eindelijk is daar Columbus Circle, nog 1 bochtje en we draaien voor de laatste keer Central Park in. Nog maar een paar honderd meter. Kom op je kunt dit. Stap voor Stap. Jaa! We did it! We hebben het gewoon gedaan. De New York City Marathon 2017 uitgelopen in 4:18:31.   
*foto’s in dit artikel komen van de officiële NYC Marathon website. 

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *