Nog 30 weken tot de New York City Marathon 2017

Jij bent vast benieuwd hoe ik het er vanaf heb gebracht de afgelopen weken. Althans een veel gestelde vraag als ik mensen in real life zie. “Hoe gaat het met je trainingen?” “Ja, geweldig. De 20km tik wekelijks aan. Ik doe 1 interval training in de week en nog een looptraining. In de sportschool train ik nog eens extra m’n spieren. En ohja ik stretch en foamroal dagelijks!” Zou ideaal zijn, right?

Ideaal in m’n droomwereld, maar niet de realiteit. Nee, de wil is er zeker. Ik weet ook wat voor trainingen ik wekelijks wil doen, maar de balans in het vinden van tijd en de verschillende soorten trainingen daar op aanpassen is zoek. Plus het gaat niet allemaal vanzelf.

Ondanks de wil om m’n trainingen zo goed mogelijk te volbrengen is het zwaar. Lichamelijk lijkt alles tip top in orde, maar het kleine, grote stemmetje in m’n hoofd dat ik niet meer kan en moe zou zijn is sterk aanwezig. Meer dan eens verkoop ik dat stemmetje graag een knal. Muziek een standje harder en door.

Ik zal niet al mijn trainingen van de afgelopen periode opnoemen, wel vind ik het leuk om mijn ervaring van de afgelopen week te delen.

De week begon goed met zo’n 10 minuten touwtje springen. En of ik dat gevoelt heb de rest van de week! Met het profijt wat ik heb aan touwtje springen heb, neem ik die vermoeide kuiten voor lief. Niets tilt mijn conditie zo snel naar een hoger niveau dan in de weer zijn met een springtouw.

In de avond stond ik braaf in de sportschool om m’n steeds dunner wordende beentjes weer wat kracht bij te brengen. Ondanks de drukte op het tijdstip weet ik er een volledige training uit te persen.

Dinsdag wilde ik gaan hardlopen, maar m’n hardloopschoenen hebben het daglicht niet gezien. Wel besloot ik m’n roze yogamatje uit te rollen voor yin yoga. Leek mij wel een goede toevoeging na de gymsessie van gisteren.

Woensdag..Gaan m’n hardloopschoenen zich dan eindelijk buitenshuis bevinden? Helaas, het had zo mooi kunnen zijn. Gezien de weersvoorspellingen besluit ik niet te gaan. Dit omdat het weer donderdag zoveel mooier wordt en ja wie traint er nou niet liever met stralend weer?

Wel belandde ik woensdag weer in de sportschool voor een core en hamstring training.

Donderdag was het dan eindelijk tijd! Met de titelsong van Rocky Balboa in m’n hoofd stapte ik de deur uit. Er was geen sprake van opgeven. Dit varkentje ging ik eens even wassen. Wekenlang voelde ik mij als Franklin de schildpad. Ik liep rustig en ontspannen, maar de snelheid die ik van mezelf gewend ben, was ver te zoeken. Alsof m’n benen gewoon niet sneller konden, maar op donderdag ging het lekker. Het was niet makkelijk, maar ik besloot voor de 10 km te gaan. Euforisch voelde ik mij erna. Heerlijk, alsof het allemaal wel goed zou komen in november.

Na twee dagen rust was het op zondag weer tijd voor een korte warming up met het geliefde springtouw en een rondje hardlopen. Dit keer zonder hartslagband, zonder horloge en zonder telefoon. Gewoon een rondje lekker lopen. Ook de core oefeningen bleven niet uit en her en der een stretch oefening naderhand.

Al met al een geslaagde week. Nu, dat ik dit schrijf is het maandag en maak ik mij klaar om naar de sportschool te gaan. Volgende week; ja echt pinky promise. Kun je lezen hoe ik het er trainend vanaf heb gebracht. Kun je niet wachten op de wekelijks updates? Volg mij dan nu op Strava.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *