Nog 28 weken tot de New York City Marathon 2017

24 Kilometer en 2 sportschoolbezoeken later is de week alweer op z’n eind gekomen. Zoals bij iedereen begint de week op maandag. Om 11:53 uur zet ik m’n Strava op opnemen en ik voel mij in een creatieve bui. Ik besluit voor een net wat ánder rondje te gaan dan normaal gesproken. Voor de verandering loop ik weer eens door het Noorderpark. 6 Kilometer later ben ik weer thuis.

Dinsdagavond is de grootste uitdaging van de week; de sportschool a.k.a. het hol van de leeuw. Ik ben gegaan en daar is ook alles mee gezegd. Check.

Tuut tuut tuut, gaat de wekker om 6 uur. Even weet ik niet waar ik mij bevind en waarom de wekker in hemelsnaam af gaat. Ik vervloek mezelf dat het mij een goed idee leek om op dit onchristelijke tijdstip uit bed te moeten. Tot ik mij bedenk dat ik om 7 uur heb afgesproken om een rondje Amsterdam te doen. “Rondje Amsterdam?” “Maar je woont toch in Amsterdam?” Dit keer ga ik niet in noord lopen, maar in het centrum op het moment dat de stad ontwaakt. Hoe leuk is dat?!

Ik spring dan ook meteen uit bed en ga met een bewonderenswaardige zonsopgang op weg naar Centraal Station.

Van de Spuistraat loop ik zo de Rozengracht op, om via west naar zuid te lopen. Door het Vondelpark langs de P.C. Hoofdstraat en de Leidsestraat. Om via Nieuwmarkt achter het centraal langs weer in de Spuistraat te eindigen.

Na zo’n 7 kilometer lopen, zit ik er pas echt lekker in. En believe ik dat ik can fly, om vervolgens 5 kilometer later door de mand te vallen.

Donderdags kan ik gelukkig op het midden van de dag naar de sportschool. Vol goede moed stap ik de sportschool binnen om even lekker te gaan knallen. Voor het eerst sinds weken is het niet abnormaal druk en kan ik op mijn eigen tempo m’n schema afronden. De bruggen in New York wachten op niemand, dus die kuiten moeten hoe dan ook getraind worden.

Onder het mom van ‘herstel is de belangrijkste fase in het trainingsproces’ neem ik twee dagen rust. Lekker met de beentjes omhoog op de bank.

Niets is minder waar. Vrijdagnacht hebben de beentjes het toch nog zwaar te verduren; Club Air en dansjes op hoge hakken. Reken maar op vermoeide beentjes.

Zondag besluit ik het even over een andere boeg te gooien. We gaan experimenteren met eten en het tijdstip van de training. Normaal gesproken loop ik op zondagochtend, maar vandaag ga ik voor het avondeten lopen. Zal ik dan meer energie in m’n lichaam hebben?

Een kort rondje van 6 kilometer mondt uit in een drama.

Tijdens m’n weg naar de NYC Marathon is het uit den boze om een blessure op te lopen. En wat voel ik tijdens m’n training? Verkramping van m’n schenen. Shin splints?! Laat het niet waar zijn. Shin splints is een blessure aan het scheenbeen.

Elke vorm van ongemak levert een spastische reactie van mijn kant op. Zo ook deze. Je zult mij dan sneller zien wandelen dan dat ik m’n schenen zal overbelasten. Stiekem denk ik ook te weten waar de verkramping vandaan komt.

Ik heb namelijk 3 paar hardloopschoenen welke ik met elkaar afwissel en op deze manier test waarop ik het lekkerst loop. Dit zijn roze, gele en paarse. De roze lopen goed en bieden meer dan genoeg ondersteuning, maar zijn net blokken aan m’n benen.

Ik hou van vrijheid. M’n gele en paarse schoenen bieden deze vrijheid. Maar m’n schenen lijken al deze vrijheid niet zo op prijs te stellen met als resultaat verkramping. De komende week blijven de gele schoenen dus lekker in de kast staan.

Mocht je mij voorbij zien vliegen op gele stappers: houd je dan niet van de domme.

Benieuwd of ik de gewenste vrijheid kan opgeven? Lees het aankomende week in de nieuwe update.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *