Dat is geen kattenpis of toch wel

Het dringt langzaam tot mij door dat het trainen voor een marathon toch écht geen kinderspel is. Wekkers die om 6 uur gaan, of trainingen die nog laat in de avond gedaan moeten worden, steeds dunner wordende beentjes en rondjes die steeds langer worden, een runners high die zo nu en dan tevoorschijn komt, maar ook rondjes waarin ik kruipend terug naar huis wil.
Zo nu en dan scroll ik voorbij m’n Instagram feed en zie ik een foto van New York voorbij komen. Dan ergens begint het besef te komen. Over 53 dagen klinkt het startschot over Staten Island. De kriebels beginnen vanuit m’n tenen omhoog te komen. Nog eventjes en dan mogen alle remmen los.
Zondag 5 november: die datum die al een jaar lang in mijn agenda staat omcirkeld, komt toch wel erg snel deze kant op. Zoals men altijd beaamt ‘de tijd vliegt’. En zeker in dit geval. Ga ik die term geen ongelijk aanvoeren. De tijd vliegt en de gezonde spanning begint op de komen. Ergens diep van binnen heerst er ook onzekerheid ‘wat nou als ik de marathon niet kan volbrengen?!’ Maar dan neemt het vertrouwen in mezelf over. Ik Moet en Zal de finish over gaan. Al is het kruipend. Ik ga finishen!
Finishen doe ik niet alleen voor mezelf, maar natuurlijk ook voor KiKa. Met nog een aantal fotoshoots en collecte acties op de planning heb ik er alle vertrouwen in om een mooi bedrag voor KiKa op te halen. Op dit moment is de actuele stand €4028,50! Mochten jullie met leuke ideeën rondlopen, shoot me.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *