Na 100 meter zitten de modderstrepen al op mijn gezicht

Het is zondagmorgen 08:00 uur zo’n 13 jaar geleden. Het is hartje winter en ijskoud. Vandaag is een grote, spannende dag. De regionale cross finales staan op de planning. M’n ogen gaan met veel moeite open. In m’n ooghoeken zie ik het groen met gele tenue glinsteren. Ik sta op en voel de zenuwen door m’n lichaam razen. Aan de keukentafel probeer ik een broodje naar binnen te werken, maar tevergeefs door de zenuwen krijg ik geen hap door m’n keel. Een broodje smeren voor onderweg dan maar. Ik spring onder de douche en trek het groen met gele tenue aan; warm trainingspak er over en klaar om de kou te trotseren.

Ik weet hoe ik de race ga lopen. Dit heb ik inmiddels al 100 keer gevisualiseerd. Met trillende beentjes sta ik achter de lijn. Ik heb er zin in!

Het startschot gaat en ik ga ervandoor. Ik zorg dat ik bij de kopgroep blijf. Na 100 meter zitten de modderstrepen al op m’n gezicht. Sneeuw, modder, regenplassen en boomstronken. Je kunt je zo gek niet bedenken of we komen ze onderweg tegen. 1500 meter voluit. Ik kan dit. Hier heb ik voor getraind. Zolang ik maar bij de eerste 5 blijf, zodat ik een plekje op het podium kan bemachtigen. We strijden voor de derde, vierde en vijfde plek.

Met een voldaan gevoel zit in achter in de auto onderweg naar huis. De mooie glimmende beker in mijn nog steeds koude handen.

New York City Marathon voor KiKa 

Als kind heb ik jarenlang op atletiek gezeten en heb ik altijd vrij rond kunnen rennen. Ik kon mij geen leven met een ziekte voorstellen. Laat staan een leven met kanker. Dat was een gevalletje ‘ver van mijn bed show’. Toch is dit in 2017 voor veel kinderen werkelijkheid. Een werkelijkheid waar een eind aan moet komen.

De overlevingskans van kinderen met kanker is 75%. In het jaar dat ik de regionale cross finale liep, was dit percentage 70%. KiKa streeft naar een overlevingskans van 95% in 2025. Hoe je het ook went of keert, om een eind te maken aan hun werkelijkheid is meer geld nodig voor onderzoek.

Ik heb ervoor gekozen om mijn eigen interesses te combineren met deze mooie stichting. Kom op, de marathon lopen in NYC is toch iets waar velen van dromen. Voor mij althans is dit een droom die in vervulling gaat.

Daarom wil ik ook graag mijn steentje bijdragen aan een betere toekomst voor deze kinderen. Kinderen hebben de veiligheid en bescherming nodig om te doen en laten wat zij willen. Daarom ren ik op 4 november 2017 de marathon voor KiKa, Kinderen Kankervrij.

Je denk nu wellicht, hmm mooi verhaal maar wat kan ik ermee? Er is eigenlijk maar één simpel antwoord. Help mij KIKA helpen en doneer op mijn KIKA pagina.

Doe dit middels de donatie knop op mijn site of rechtstreeks op https://www.runforkikamarathon.nl/maaike-daatselaar

Samen zorgen we er dan voor dat 95% overlevingskans in 2025 een stapje dichterbij komt. Namens al die kinderen alvast heel erg bedankt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *